حضرت استاد عبدالحق بيتاب رحمت الله عليه
 

                                      ( حضرت بیدل و بیتاب رح )

                                                          دماغ آسمان

       برنگ شمع ممکن نیست سوز دل نهان دارم         جنون مغزی که من دارم بـــــرون استخوان دارم

       نپنداری بمرگ از اضطراب شـــوق و امانـــم         سپنـد حسرتــــــم تاسرمـــــه  میگردم فغــان دارم

       زرمز محفل بیمغز امکانم چــه میپرســــــــی         کف خاکستـری در جیب ایـــــن آتش نشــــان دارم

       باین افسردگیهــــا شوخـــی یی دارد غبار من         که گردامـــــــن فشانم نــــــازچشم آهـــــوان دارم

       برنگ گرد باد از خاکساری  میکشم جامــــی         که تا بر خوش مـــــــی پیچم دماغ آسمـــــان دارم

       مباشید از قماش دامــــــن برچیــــده ام غافل         که من صدصبح ازین عالم برون چیدن دکان دارم

       نفس سرمایه یی با این گـرانجانـی نمیباشـــد         شرر تاز است کوه اینجا و مـن ضبط عنـــان دارم

       بغیر از سوختن کـاری ندارد شمـع این محفل         نمیدانم چه آسایــــــــش مـــــن آتش بجــــان دارم

       باین سامان اگـــرباشد عرق پیمایــــی خجلت         زخــــــــاک تاغبــــــاری پر زنــــــد آب روان دارم

       خجالت صد قیامت صعبتـــــر از مرگ میباشد         جدا از آستانـــــت مردنم ایـــــن بس که جان دارم

     بدوش هر نفس  بار امیدی بستــــه ام  ( بیدل)

     ز خود رفتن ندارد هیچ و من صد کاروان دارم

                                                                                                            از ابولمعانی بیدل رح

                                            چشم بیمار

بدل داغـــــــی زهجران مــــه ء نامهربـــان دارم     کجایاران  دگــــر پرو ای مهـــــر آسمــــــان دارم

چه رنگین است اشک لاله گون بر چهــره زردم     زاعجا زغــــــــم عشقش بهــــاری در خزان دارم

لحاظ چشم بیمارش بــــــــود منظـــــور دل ورنــه     جواب خنجـــــر مژگـــــان او من هم زبــــان دارم

دل از دستم بصد افسون گرفت و ساخت پامالش     هزاران شکــــــوه از دست جفــــای دلستـان دارم

نماند از هستیم  گر یکســــر مو در میان شایـــد      که عمری شد بسر سودای آن موی میــــان دارم

نصیب دیگران گردیــــــد زخــــم تیــــر مژگانـش      سزد پیوسته  گر از رشک چشم خون فشان دارم

گر از بیدست و پایی سعی اشکم نارســـــــا افتد      بکویش میرسد آخر چـــــه غــــم دارم فغان دارم

                                    نخواهم زد به پیش یار دیگر لاف  ( بیتابی )

                                    بهجرانش نمردم اینقــــدر تاب و تـــوان دارم

                                                                             ( ملک الشعرا  بیتاب )

                        

پيام هاي ديگران ()        link        سه‌شنبه ٢٦ دی ،۱۳۸٥ - محمد ادریس بقایی